بررسي رويكرد عرفاني اميرخسرو دهلوي در منظومه دولراني و خضرخان براساس ديدگاه هوش معنوي رابرت ايمونز

رابرت. ا. ايمونز (Robert A. Emmons) براي اولين بار در سال 1996 به بُعد معنوي هوش انسان اشاره كرد. او هوش‌ معنوي را مجموعه‌اي از توانايي‌ها براي بهره‌گيري از منابع ديني و معنوي و تجربيّات عرفاني عنوان كرد. امير خسرو دهلوي از عارفان و شاعران مشهور پارسي‌گوي هندوستان، در نيمۀ دوم قرن هفتم و اوايل قرن هشتم هجري است. او مريد نظام اوليا (متوفي ۷۲۵ ه.ق) بود و تربيتي كه از او يافت در حوزۀ تصوف به او مقام و مرتبه‌ ويژه‌اي بخشيد. منظومه غنايي دولراني و خضرخان اميرخسرو با رويكر عرفاني تدوين شده است و آموزه‌هاي حكمي و عرفاني در اشعار او كاملا آشكار است. مقاله حاضر مي‌كوشد تا به اين سؤال پاسخ دهد كه مهم‌ترين شاخصۀ هوش معنوي در ديدگاه عرفاني اميرخسرو دهلوي در منظومه دولراني و خضرخان براساس نظريه هوش معنوي ايمونز كدام است؟ براساس دستاورد تحقيق، اميرخسرو در منظومه دولراني و خضرخان عرفان و هوش‌معنوي را تركيب كرده است. توجه به مهرباني، سخاوت، عزت نفس، همدلي، نوع دوستي، عشق، ايثار، مدارا و تساهل و تسامح از ويژگي‌هاي مشتركي است كه به عنوان مؤلفه‌هاي بارز هوش معنوي در ادبيات عرفاني و انديشه‌ اميرخسرو مطرح شده است.