اثربخشي آموزش شطرنج در دانش‌آموزان مبتلا به بيش فعالي / نقص توجه

مقدمه: يكي از رايج‌ترين اختلالات دوران كودكي مورد توجه روانشناسان و روان‌پزشكان، اختلال نقص توجه / بيش‌ فعالي است كه منجر به نقص توجه، بيش‌فعالي و تكانش‌گري در افراد مبتلا مي‌شود. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش شطرنج در دانش‌آموزان مبتلا به اختلال بيش فعالي / نقص توجه بود. روش: جامعه آماري پژوهش نيمه تجربي حاضر، ۷۶ نفر دانش‌آموز مبتلا به اختلال بيش‌ فعالي همراه با نقص توجه شهرستان خرم‌آباد در سال تحصيلي ۹۹-۱۳۹۸ بود؛ كه تعداد ۳۲ دانش‌آموز به شكل نمونه‌گيري در دسترس انتخاب ‌شده و به شكل تصادفي بر اساس سن و جنس و نتايج پيش‌آزمون به دو گروه ۱۶ نفري كنترل و آزمايش تقسيم شدند؛ و گروه آزمايش آموزش شطرنج را به مدت ۱۱ هفته متوالي و هفته‌اي يك جلسه ۳۰ الي ۹۰ دقيقه دريافت كرد. آزمودني‌ها سه بار (پيش‌آزمون، پس‌آزمون، پيگيري دو هفته) با پرسشنامه‌هاي كانرز و سوانسون ارزيابي و داده‌ها با آزمون تحليل واريانس مركب، آزمون تعقيبي بنفروني و با استفاده از نرم‌افزار ۲۱ SPSS تجزيه ‌و تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج حاصل از پژوهش نشان دهنده‌ ي همبستگي مستقيم و بالايي بين نتايج به ‌دست ‌آمده از هر دو ابزار اندازه‌گيري سوانسون و كانرز و تأثير مثبت آموزش شطرنج در دانش‌آموزان مبتلا به بيش فعالي / نقص توجه بود (P=0.001, F=20.17). نتيجه‌گيري: با توجه به تأثير مثبت آموزش شطرنج بر علائم بيش فعالي / نقص توجه پيشنهاد مي‌شود از آموزش شطرنج براي كاهش علائم بيش فعالي / نقص توجه استفاده شود.