عوامل مؤثر بر بروز جرم در بافت فرسوده شهر اردبيل

ارتكاب جرم در هر عصري از دغدغه‌هاي پيشينيان از ديرباز تا به امروز بوده و مسئولين در هر عصري ضمن محاكمه نمودن مجرمين، در پي يافتن علل ارتكاب جرم بوده و سعي بر اين داشتند كه با اتّخاذ راه‌كارهاي مناسب، ميزان شيوع و گسترش آن را كاهش دهند. هدف از مطالعه حاضر بررسي عوامل مؤثر بر بروز جرم در بافت فرسوده شهري اردبيل است. روش مورداستفاده براي انجام تحقيق روش پيمايشي از نوع توصيفي و همبستگي است. جامعه آماري تحقيق حاضر را كليه مجرمين و بزهكاران ساكن در بافت‌هاي فرسوده اردبيل تشكيل مي‌دهند كه با حكم قضايي در زندان اردبيل به سر مي‌برند. به دليل محدود و متمركز بودن جمعيت آماري مذكور، روش مورداستفاده براي نمونه‌گيري روش تمام شماري است و تمامي مجرمين زنداني مورد مطالعه قرار مي‌گيرند و در قسمت تبيين فرضيات كليه مجرمين ساكن بافت فرسوده اردبيل كه تعداد آن‌ها برابر 250 نفر است مورد مطالعه قرار مي‌گيرند. ابزار مورداستفاده براي گردآوري اطلاعات موردنياز، پرسشنامه محقق ساخته است. براي تحليل اطلاعات از نرم‌افزار آماري spss استفاده شده است و براي تحليل فرضيات نيز از آزمون t تك نمونه‌اي و آزمون فريدمن استفاده شده است. نتايج تحقيق نشان داد كه از ميان متغيرهاي مورد مطالعه، فقر اقتصادي بيشترين تأثير را بر بزهكاري مجرمين دارد و پس از فقر اقتصادي به ترتيب هم‌نشيني با دوستان ناباب و ضعف اعتقادات ديني و درنهايت گسستگي خانواده در رتبه آخر اهميت قرار دارد.