اثربخشي آموزش مثبت‌انديشي مبتني بر آموزه‌هاي ديني بر سازگاري زناشويي، تاب‌آوري و كيفيت زندگي زوجين

هدف اين پژوهش،‌ بررسي تأثير آموزش مثبت‌انديشي مبتني بر آموزه‌هاي ديني بر سازگاري زناشويي، تاب‌آوري و كيفيت زندگي زوجين بود. روش پژوهش، نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون ـ پس‌آزمون با گروه گواه و انجام پيگيري بود. جامعة آماري پژوهش، 240 نفر (120 زوج) بودند كه فرزندانشان در سال تحصيلي 97 - 96 مشغول به تحصيل بودند و بر اساس نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و سپس، به صورت تصادفي ساده در گروه آزمايشي (20 زوج) و گروه گواه (20 زوج) گمارده شدند. گروه آزمايشي، به صورت 10 جلسه 90 دقيقه‌اي مورد آموزش مثبت‌انديشي مبتني بر آموزه‌هاي ديني قرار گرفتند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسش‌نامه‌هاي سازگاري‌زناشويي، تاب‌آوري و كيفيت ‌زندگي استفاده شد. تحليل داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل كواريانس چندمتغييري (مانكوا) و تك‌متغييري (آنكوا) انجام شد. نتايج به‌دست‌آمده نشان داد كه آموزش مثبت‌انديشي مبتني بر آموزه‌هاي ديني بر سازگاري زناشويي، تاب‌آوري و بهبود كيفيت زندگي زناشويي تأثير داشته و اين اثر تا مرحله پيگيري يك ماهه ماندگار بوده است.