روابط بين‌فردي درون خانواده و دينداري نوجوانان: ارائۀ يك مدل ساختاري

اين پژوهش با هدف ارائۀ الگوي معادلۀ ساختاري دينداري نوجوانان، بر اساس روابط بين‌فردي درون خانواده انجام شد. براي دستيابي به اين مهم، تعداد 722 دانش‌آموز دبيرستاني (49 درصد دختر و 51 درصد پسر)، با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي چندمرحله‌اي از شهر تهران انتخاب و به مقياس دينداري نوجوانان، سياهۀ سبك‌هاي دلبستگي (AAI)، مقياس ادراك از سبك‌هاي فرزندپروري والدين (POPS) و پرسش‌نامه‌هاي محقق‌ساختۀ تقويت دينداري و الگوگيري از دينداري والدين پاسخ دادند. روش پژوهش در طرح‌هاي توصيفي ـ همبستگي، از نوع الگوي معادلات ساختاري قرار گرفت. يافته‌ها نشان داد كه اثرات مستقيم سبك‌هاي دلبستگي ايمن، اضطرابي / اجتنابي، اضطرابي / دوسوگرا و تقويت دينداري بر دينداري نوجوانان معنا‌دار است. همچنين، اثرات غيرمستقيم سبك‌هاي دلبستگي ايمن، اضطرابي / اجتنابي، تقويت دينداري، مشاركت‌جويي والدين و حمايت از خودمختاري، از طريق ميانجي‌گري الگوگيري از والدين با دينداري نوجوانان معنا‌دار است. در نتيجه مي‌توان گفت: نحوۀ تعامل والدين با فرزندان، به شيوه‌هاي مستقيم و غيرمستقيم، رشد دينداري در نوجوانان را دستخوش تحول مي‌سازد و نقش پويايي در شكل‌گيري و رشد باورهاي ديني، عواطف ديني و رفتارهاي ديني آنان ايفا مي‌كند.