بررسي مقايسه‌اي تأثير جهاني‌شدن بر توسعه اجتماعي ايران در دو دولت خاتمي و احمدي‌نژاد

جهاني‌شدن و توسعه دو گفتمان مستقل و متأثر از هم، كمتر در ارتباط با يكديگر مورد توجه قرار گرفته‌اند. پژوهش حاضر متأثر از جهاني‌شدن است و از ميان نظريه‌پردازان در اين زمينه، رولند رابرتسون را كه از جايگاه ويژه‌اي برخوردار بوده را برگزيده است. اين مقاله تلاش مي‌كند تا تأثيرجهاني‌شدن بر توسعه اجتماعي ايران در دو دولت خاتمي و احمدي‌نژاد از سال 1376 تا 1392 را به صورت مقايسه‌اي بررسي نمايد. متغير مستقل اين پژوهش جهاني‌شدن و متغيروابسته، توسعه اجتماعي در ايران در دو دولت مذكور خواهد بود. از حيث بنيادهاي نظري دراين بررسي ازالگوي تعميم توسعه سياسي و توسعه اجتماعي استفاده كرده‌ايم. در اين الگوي نظري اولويت‌هاي توسعه اقتصادي، سياسي، اجتماعي از يك كشور به كشور ديگر كاملاً متفاوت درك مي‌شوند. فرضيه پژوهش با توجه به آمار و ارقام معتبرجهاني توسعه اجتماعي در هر دو دولت ادامه يافت، رويكرد خاتمي مبتني بر رفرم و اصلاحات جهاني و رويكرد احمدي‌نژاد مبتني بر انديشه‌هاي بومي و محلي بود، مي‌باشد. بررسي‌هاي مقايسه‌اي نشان داد بسترهاي توسعه اجتماعي دولت‌ها با توجه به رويكرد دولت‌ها مي‌تواند متفاوت باشد.