تحليلي بر وضعيت فضاي سبز با رويكرد توسعه پايدار شهري (مطالعه موردي: مناطق شهر تبريز)

فضاي سبز به عنوان يكي از معيارهاي توسعه پايدار شهري و تنفسگاه شهري محسوب مي‌شود. ضمناً وجود فضاي سبز در شهرها موجب ارتقاء كيفيت زندگي مي‌شود. در نتيجه نحوه پراكنش فضاي سبز در عرصه‌هاي شهري هم از بعد شهرسازي و هم به لحاظ عدالت اجتماعي حائز اهميت است. در اين راستا، هدف اين تحقيق، ارزيابي ميزان برخورداري مناطق شهر تبريز از فضاهاي سبز شهري است. نوع تحقيق كاربردي و روش آن توصيفي- تحليلي است. نتايج اين تحقيق با استفاده از ضريب پراكندگي نشان مي‌دهد؛ كه توزيع و پراكندگي فضاي سبز در شهر تبريز با 76% درصد به صورت نامتعادل مي‌باشد و بيشترين سرانه فضاي سبز مربوط به منطقه ده با 53/3 مترمربع و كمترين آن مربوط به منطقه سه با 02/1 متر مربع است. با توجه به اينكه سرانه فضاي سبز براي هر نفر در ايران با توجه به خواص اقليمي بين 7-12 مترمربع تعيين شده است. در حالي كه مطابق يافته‌هاي پژوهش حاضر سرانه فضاي سبز در شهر تبريز 33/3 مترمربع مي‌باشد. بنابراين شكاف عميقي بين سرانه پيش بيني در كشور و محدوده مورد مطالعه وجود دارد. كليدواژه‌ها