بررسي ديدگاه ويليام جيمز در اخلاق باور

در اين نوشته استدلال ­هاي جيمز در مقاله اراده معطوف به باور را بررسي مي­كنيم. اين استدلال­ ها شامل سه استدلال عمده­ ي استدلال عليه شاهدگرايي كليفوردي، استدلال براي حق باورآوري و استدلال براي اراده باورآوري مي­شود. جيمز براي صورت­بندي اين سه استدلال اصلي از دو استدلال ديگر هم استفاده مي­كند كه ما آنها را استدلال حقيقت­ جويانه و خطاپرهيزانه ناميديم. تمام اين استدلال ­ها بر دو پايه آسان­ باوري و نظريه استعدادي باور مبتني است. بدون اين دو مبناي فكري هيچ­يك از استدلال­هاي جيمز در اراده معطوف به باور كار نمي­كنند و به هدفي كه دارند نمي­رسند. سنخ استدلال‌هاي وي برخلاف تصور رايج از سنخ استدلال‌هاي شاهدگرايانه ­اي است كه با مدل شاهدگرايانه كليفورد تفاوت مي­كند. به همين سبب، عموما نقد او بر شاهدگرايي كليفورد را نقدي بر كليت شاهدگرايي محسوب مي‌كنند كه برداشت صحيحي نيست. در نهايت، پيامدهاي منطقي استدلال­ هاي جيمز را بررسي و نقد مي­كنيم. ايراد نسبي‌گرايي و عدم رابطه ميان صدق و خير از جمله نقدهايي كه بر استدلال­ هاي وي وارد شده است.

no abstract