تحليلي بر امكان استقبالي از منظر ابن‌سينا

ابن‌سينا امكان استقبالي را به معناي نفي هر گونه ضرورتي در زمان آينده مي‌داند. وي شرط عدم وجود شيء در زمان حال را در اين نوع از امكان شرط نادرستي مي‌داند. در اين پژوهش پس از ارائۀ صورت‌بندي فرمال از معاني امكان (عام، خاص، اخص و استقبالي) و نشان دادن وجود ابهام در معناي امكان اخص در كتاب شفا، به اين مسئله خواهيم پرداخت كه آيا شرط عدم «ضرورت به شرط محمول» در تعريف امكان استقبالي، كه پس از ابن‌سينا به اين تعريف افزوده شده است، شرط درستي است. دو تحليل از امكان استقبالي ارائه خواهد شد و نشان خواهيم داد كه اولاً اين شرط براي اولين بار توسط سبزواري مطرح نشده است، بلكه پيش از وي قطب‌الدين رازي آن را ارائه داده است. ثانياً اين شرط با سيستم موجهاتي ابن‌سينا سازگار نيست.

no abstract