انديشه‌هاي ضد استعماري در شعر احمد سحنون

گسترش انديشۀ ضد استعماري در ادبيات عربي، از زماني آغاز گرديد كه نخبگان عرب، مردم را از اهداف شوم استعمار، آگاه و آنان را به پايداري در برابر اشغال‌گران دعوت نمودند. از سوي ديگر ستمي كه دولت‌هاي استعمارگر بر ملّت روا مي‌داشتند، زمينه را براي تقويت روحيۀ پايداري سياسي در مردم آماده ساخت و در اين راستا، شاعران با نزديك كردن زبان شعري خود به زبان و نيازهاي جامعه، به سرودن اشعار ضد استعماري روي آوردند. احمد سحنون شاعر معاصر الجزايري نيز از جمله شاعراني است كه با جرأت و صراحت بيان، موضوع مبارزه با استعمار را سرلوحۀ اشعار خويش قرار داده است. در اين پژوهش با روش توصيفي-تحليلي به اين سؤال اصلي پاسخ داده شده است كه مهم‌ترين جلوه‌هاي استعمارستيزي در اشعار احمد سحنون چيست و زبان هنري وي در بيان اين مؤلّفه‌ها چگونه است؟ يافته‌ها نشان مي‌دهد كه شاعر علاقۀ زيادي به وطن خويش دارد و بي‌آنكه در ورطۀ تكلّف و صنعت‌پردازي و تخيّلات دور و دراز شاعرانه گرفتار آيد، با بياني شيوا و زباني گويا با سلاح قلم خود به مبارزه با استعمار برخاسته است. شاعر با تكيه بر هويت ديني-اسلامي نقش ارزنده‌اي در بيداري مردم الجزاير عليه استعمار ايفا نموده است. وي خود را در قلمرو جغرافيايي ميهن خويش محصور نساخت؛ بلكه زبان گوياي ساير مسلمانان نيز بود.

no asbtract