تعيين نقش بنيان‌هاي اخلاقي و تحمل ناكامي در پيش بيني سازگاري زناشويي زنان متاهل

پژوهش حاضر، با هدف تعيين نقش بنيان هاي اخلاقي و تحمل ناكامي در پيش بيني سازگاري زناشويي زنان متاهل صورت گرفت. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه ي زنان متاهل مراجعه كننده به فرهنگسراهاي شرق تهران در سال 1398 بودند كه از بين آنان به روش نمونه گيري دردسترس و با استفاده از جدول مورگان تعداد 210 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. براي گردآوري داده ها از پرسشنامه هاي بنيان هاي اخلاقي هايت و گرام (2007)، تحمل ناكامي هارينگتون (2005) و مقياس تجديد نظر شده سازگاري دو نفره اسپينر (1976) استفاده شد. داده ها با استفاده با آزمون ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه بين بنيان هاي اخلاقي و تحمل ناكامي با سازگاري زناشويي رابطه مثبت و معناداري وجود داشت (P≤0.01). نتايج تحليل رگرسيون نشان داد كه بنيان هاي اخلاقي و تحمل ناكامي 43 درصد توانايي پيش بيني سازگاري زناشويي را داشتند (P≤0.01). با توجه به يافته هاي پژوهش مديران و مسئولان فرهنگسراها و مشاوران بايد راهكارهايي را در جهت بهبود و ارتقاء سطح بنيان هاي اخلاقي و تحمل ناكامي زنان به عمل آورند و با برگزاري كارگاه هاي مختلف راهبردهاي لازم جهت افزايش سازگاري زناشويي صورت گيرد.