مقايسه‌ي تطبيقي درونما‌يه‌هاي مكتب باروك و مضامين شعر سهراب سپهري

مكتب باروك كه ابتدا در هنر معمارى ظاهر شده بود به تدريج در هنرهاى تجسمى، موسيقى و ادبيات رسوخ و نمود يافت. تجلّي نگرش باروك در ادبيات، در ادوار ادبي بعد از قرن شانزدهم و به‌خصوص، در ادبيات قرن بيستم، در بيشتر كشورهاي اروپايي و آمريكاي جنوبي مشهود است. در ادبيات فارسي ايران نيز بسياري از محققان، مكتب باروك را مورد بررسي قرار داده و آن را قابل مقايسه با برخي از ويژگي‌هاي شعر فارسي، به‌ويژه با معيارهاي سبك هندي دانسته‌اند. در اين جستار، به بررسي تطبيقي مكتب باروك با شعر سهراب سپهري پرداخته شد و بدون اعتقاد به منطبق بودن شعر سهراب با تمام ويژگي‌ها و معيارهاي ساختاري مكتب باروك، تلاش شد مضامين مشترك شعر اين شاعر معاصر با مكتب باروك مورد توجه قرار گيرد. بررسي‌هاي صورت گرفته نشان داد كه مضامين و درون‌مايه‌هاي مشترك فراواني در شعر سهراب با آنچه در باروك مطرح است، وجود دارد. اين مضامين عبارتند از: گريز از تقليد، دم غنيمت شمردن، هنجارگريزي معنايي، تناسخ، مرگ-انديشي، ابهام و حيرت، پارادوكس و عصيان. نگاهي به اين درون‌مايه‌ها نشان مي‌دهد اساسي‌ترين مولفه‌اي كه باروك بر آن تكيه دارد، نوآوري و عدم ركود است. همان كه شعر سهراب را نيز شامل گرديده و انديشه‌ي ناب و تقليدناپذير وي –كه به گفته‌ي محققان، نشات گرفته از آبشخورهاي متفاوتي است- بر آن تاكيد دارد.

no abstract