رابطه ابرازگري هيجان با سازگاري و دلزدگي زناشويي و مقايسه آن ميان زوج هاي نابينا و بينا

پژوهش حاضر، با هدف تعيين رابطه ابرازگري هيجان (مثبت و منفي) با سازگاري و دلزدگي زناشويي و مقايسه آنها در زوج‌هاي نابينا و زوج‌هاي بينا در شهر تهران انجام شد. روش پژوهش همبستگي و علّي مقايسه‌اي بود. نمونه‌اي متشكل از 180 زوج (90زوج نابينا و 90 زوج بينا)به روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شد. داده‌هاي گردآمده، با استفاده از مقياس دلزدگي پاينز، سازگاري زناشويي لاك و والاس و ابرازگري هيجان كينگ و اموز، به روش رگرسيون چندگانه و تحليل واريانس چندراهه با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 20تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها نشان داد كه ابرازگري مثبت هيجان با سازگاري زناشويي، و ابرازگري منفي با دلزدگي زناشويي رابطه مثبت و معني دار دارند(0.01p ). ميانگين ابرازگري هيجان سازگاري و دلزدگي زناشويي در زوج‌هاي نابينا و زوج‌هاي بينا به طور معناداري متفاوت است و زوج‌هاي نابينا از ابرازگري مثبت و سازگاري كمتر و ابرازگري منفي و دلزدگي زناشويي بالاتري نسبت به زوج‌هاي بينا برخوردارند. . درﻧﺘﯿﺠﻪ، ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﻬﺎرتﻫﺎﯾﯽ درﺧﺼﻮص اﺑﺮاز ﻫﯿﺠﺎن و ﺳﺎزﮔﺎري زﻧﺎﺷﻮﯾﯽ درراﺳﺘﺎي ﭘﯿﺸﮕﯿﺮي از دﻟﺰدﮔﯽ زﻧﺎﺷﻮﯾﯽ ﺑﻪوﯾﮋه در زوجﻫﺎي ﻧﺎﺑﯿﻨﺎ اﻟﺰاﻣﯽ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ.