بررسي نقش بازخورد تصحيحي در ارتقاء توانش منظورشناختي: مطالعه فارسي‌آموزان سطح متوسط

با توجه به اهميت فراگيري ابعاد منظورشناختي زبان دوم و لزوم ارتقاء توانش منظورشناختي در ميان فارسي‌آموزان و با درنظرگرفتن اين مهم كه تاكنون پژوهش منسجم و اصيلي در خصوص تأثير بازخورد تصحيحي بر توليد كنش‌هاي گفتاري توسط فارسي‌آموزان انجام نگرفته است، هدف اين پژوهش، مطالعه تأثير دو نوع بازخورد تصحيحي (بازگويي و فرازباني) بر توليد كنش‌هاي گفتاري درخواست­كردن و امتناع­كردن توسط فارسي‌آموزان سطح متوسط است. به اين منظور، 76 فارسي‌آموز از چهار كشور و با سطح زباني متوسط به صورت تصادفي انتخاب شده­ان در چهار گروه، به مدت شش ماه آموزش ديدند: گروه تكليف­ـ­محور همراه با بازخورد بازگويي، گروه تكليف- ­محور همراه با بازخورد فرازباني، گروه سنتي همراه با بازخورد بازگويي و گروه سنتي همراه با بازخورد فرازباني. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش نسخه فارسي­شدة آزمون تكميل گفتمان نوشتاري (WDTC) برگرفته از تاج­الدين، ​​كشاورز و زندمقدم (2012) است كه پايايي و روايي آن مجددا بررسي شده و سپس، به­صورت پيش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده شده است. تدريس به هر گروه به مدت 6 هفته (هفته‌اي 2 ساعت، جمعاً 12 ساعت) به طول انجاميده است. نتايج نشان داد كه اولاً رويكرد تكليف- محور نسبت به روش سنتي در ارتقاء توانش منظورشناختي فارسي آموزان مؤثرتر است و مي‌تواند رشد بسيار بالايي را منجر شود؛ ثانيا، بازخورد فرازباني در قالب رويكرد تكليف­- ­محور نسبت به بازخورد بازگويي نتايج مؤثرتري درميان فارسي آموزان داشته است..

no abstract