مطالعۀ تبليغات تجاري مقايسه‌اي در فقه اماميه، حقوق ايران و هند

تبليغات تجاري مقايسه‌اي يكي از شيوه‌هاي مرسوم تبليغ كالاست كه با برجسته كردن نقاط قوت و مزاياي محصولات تبليغ‌كننده، مصرف‌كننده را به خريد آن ترغيب مي‌كند. علي رغم سابقه نزديك به نيم‌قرن اين شيوه و تصويب قوانين متعدد در خصوص آن در كشورهاي توسعه‌يافته، در فقه اماميه و حقوق كشورهاي درحال‌توسعه ايران و هند در اين خصوص قانون خاصي وجود ندارد. بايد ديد آيا مي­توان مشروعيت اين شيوه تبليغ كالا و خدمات را بر اساس مباني فقهي و ضوابط حاكم بر حقوق اين دو كشور، پذيرفت؟ براساس يافته هاي پژوهش كه به روش تحليلي-توصيفي صورت گرفته، از برخي اصول قانون اساسي و مقررات مربوط به منع رقابت نامشروع، تبليغ خلاف واقع، مقررات ناظر به علائم تجاري و حقوق رقابت اين دو كشور مي‌توان اين‌گونه برداشت نمود كه علي‌الاصول تبليغات مقايسه‌اي، امري قانوني و مشروع تلقي مي‌گردد جز در مواردي كه موجب گمراهي مصرف‌كننده شده يا به حقوق رقباي تجاري خللي وارد آورد، بااين‌وجود خلأ وجود قانون خاص در هردو نظام حقوقي احساس مي‌شود و قانون‌گذار مي‌بايست با تصويب قانون خاص، نسبت به قانوني كردن آن اقدام كرده و تشتت موجود در رويه قضائي را به حداقل برساند.

no abstract