نقش راه‌هاي مَكران در مناسبات ايران و هند در سده‌هاي نخست اسلامي

سرزمين مكران در جنوب شرق ايران با وجود شرايط اقليمي و طبيعي تقريبا نامساعد، در سده­هاي نخست اسلامي از موقعيت جغرافيايي ويژه­اي برخوردار بود. دسترسي به آب­هاي آزاد و به خصوص واقع شدن بين دو حوزه تمدني ايران و هند، اهميت فوق­العاده­اي به اين سرزمين بخشيده بود. جغرافياي طبيعي تقريبا نامساعد در كنار موقعيت جغرافيايي حساس و چگونگي ايفاي نقش موقعيت جغرافيايي اين سرزمين در زمينه رونق و توسعه راه­هاي دريايي و زميني سؤال برانگيز است. مهم­ترين سوال نوشته حاضر اين است كه با وجود شرايط اين چنيني، راه­هاي مكران چگونه در زمينه ارتباطات تمدني ايران و هند ايفاي نقش مي­نمود؟‌ با توجه به تمهيدات نظامي، امنيتي، ترابري و غيره كه در سده­هاي نخست اسلامي بكار گرفته شد، علي­رغم موانع طبيعي و حتي انساني، راه­ها و جاده­ هاي مواصلاتي مكران رونق بسزايي پيدا كرد و نقشي عمده در مناسبات ايران و هند در آن زمان ايفا مي­نمود. هدف اين نوشتار تبيين اهميت كاربردي راه­هاي مكران در روابط و مناسبات ايران و هند در سده­هاي نخست اسلامي است. تحقيق مورد نظر به شيوه توصيفي- تحليلي با استفاده از منابع كتابخانه­اي و تا حدودي مشاهدات ميداني انجام گرفته است.

no abstract