بررسي سطوح تاب‌آوري فردي، استرس حسابرس و روش‌هاي تقليل‌دهنده كيفيت در حرفه حسابرسي

هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسي ارتباط سطوح تاب‌آوري فردي حسابرسان و روش‌هاي تقليل‌دهنده كيفيت حسابرسي با توجه به عوامل استرس‌زا در حرفه حسابرسي است. روش: اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از لحاظ روش، از نوع پژوهش‌هاي توصيفي ـ پيمايشي است. براي سنجش تاب‌آوري، از پرسش‌نامه كونور و ديويدسون؛ براي بررسي روش‌هاي تقليل‌دهنده كيفيت حسابرسي، از پرسش‌نامه اوتلي و پيرز؛ براي سنجش فرسودگي از پرسش‌نامه ماسلاچ و براي اندازه‌گيري برانگيختگي استرس، از پرسش‌نامه اسميت، اورلي و هايت استفاده شد. داده‌ها از 201 پرسش‌نامه‌اي گردآوري شدند كه حسابرسان شاغل در مؤسسه‌هاي حسابرسي و سازمان حسابرسي، در سال 1398 به آن پاسخ دادند. شايان ذكر است كه براي تحليل يافته‌ها، از روش معادلات ساختاري استفاده شد. يافته‌ها: بر اساس نتايج، ارتباط منفي ميان تاب‌آوري با برانگيختگي استرس، فرسودگي و روش‌هاي تقليل‌دهنده كيفيت حسابرسي، به تأييد رسيد. افزون بر اين، بين تعارض نقش و پرحجم‌بودن بار كاري با برانگيختگي استرس، ارتباط مثبت مشاهده شد؛ اما ميان ابهام نقش و برانگيختگي استرس، ارتباط معناداري به ‎دست نيامد. همچنين، نتايج نشان داد كه ميان برانگيختگي استرس و فرسودگي شغلي ارتباط مثبت وجود دارد؛ اما شواهدي مبني بر رابطه معنادار بين برانگيختگي استرس و روش‌هاي تقليل‌دهنده كيفيت حسابرسي به دست نيامد. از سوي ديگر، ارتباط مثبت ميان فرسودگي شغلي و روش‌هاي تقليل‌دهنده كيفيت حسابرسي نيز تأييد شد. نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد كه موضوع تاب‌آوري در حرفه حسابرسي بر رفتارهاي شخصي و كاركرد حسابرسان اثرگذار است. اين مؤلفه مي‌تواند زمينه‌اي براي كاهش كيفيت كار حسابرسان و ايجاد فرسودگي و برانگيختگي استرس آنان شود.