ضرورت ائتلاف راهبردي ايران و چين: متوازن‌سازي منافع مشترك و پرهيزهاي مشترك

مطابق آموزه‌هاي نظريۀ اتحاد[1] و همكاري[2] در روابط بين‌‌الملل و به نظر گروهي از پژوهشگران داخلي و خارجي، دو كشور جمهوري اسلامي ايران و جمهوري خلق چين به‌رغم داشتن منافع مشترك فراوان در سطوح داخلي، منطقه‌اي و بين‌المللي و با وجود برقراري برخي از سطوح مناسبات راهبردي همچنان فاقد شرايط و بايسته‌هاي لازم براي ورود به عرصۀ اتحاد و ائتلاف هستند. پرسش آن است كه چه موانعي بر سر راه ارتقاي روابط دو كشور از سطوح عادي و بعضاً راهبردي به سطح اتحاد و ائتلاف وجود دارد؟ در پاسخ، گزاره‌اي كه در چارچوب نظريۀ رژيم‌ها و با استفاده از دو مفهوم بنيادين منافع مشترك و پرهيزهاي مشترك به‌مثابۀ فرضيۀ تقرير و به آزمون داده‌ها گذاشته شده، دلالت بر اين نكته دارد كه پرهيزهاي مشترك ايران و چين در عرصۀ داخلي و تعاملات منطقه‌اي و بين‌المللي مانع از ارتقاي مناسبات دو كشور از سطوح عادي و راهبردي به سطح ائتلاف و اتحاد مي‌شود. براي اثبات/ابطال اين فرضيه از روش توصيفي و تحليلي و براي تجزيه‌وتحليل داده‌هاي گردآوري‌شده از منابع كتابخانه‌اي استفاده شده و در پايان اين استنتاج حاصل آمده است كه ارتقاي مناسبات ايران و چين از سطوح عادي به راهبردي و سرانجام ائتلاف و اتحاد مستلزم متوازن‌سازي بين منافع مشترك و پرهيزهاي مشترك است.

no abstract