نمودهاي ترس از مرگ در كتاب شعر «مرگ رنگ» سهراب سپهري با تكيه‌ بر نظريۀ تخيّل ژيلبر دوران

تخيّل در ساختار منحصربه‌فرد خود تا مرزهايي پيش مي‌رود كه يك هنرمند را به ابعاد مختلف جهان مي‌كشاند. ژيلبر دوران تخيّل را با نمادپردازي و اسطوره توصيف كرده و آن را به منظومه‌هاي روزانه و شبانه تقسيم كرده‌است. او تمام تصاوير ذهني بشر را در ترس از گذر زمان منحصر دانسته و معتقد است كه تصاوير نمادين در ذهن هنرمند حاصل تركيب محركه‌ها، كهن‌الگوها و نمادها هستند. محركه‌ها همان نيروهايي هستند كه با يافتن نمادها و تصوير مخصوص خود سبب تهييج ذهن هنرمند شده تا به سمت و سوي تخيّل سوق داده شود. در اين مقاله كه با هدف تعيين ساختارهاي تخيّل نمادين در كتاب «شعر مرگ» رنگ سپهري و به‌صورت تحليلي و توصيفي نوشته شده‌، به تحليل اشعار اين كتاب و يافتن تخيّل نمادين سپهري در نمادهاي روزانه و شبانه پرداخته و در پايان نتيجه گرفته‌است كه سپهري در كتاب خود بيشتر از منظومه روزانه باارزش گذاري مثبت بهره برده‌است و او شاعري است كه با استعانت از عرفانِ شرق، مسيري عروجي و بالارونده در اشعار خود دارد و مخاطب اشعار او از طريق تحليل نمادين عناصر شعري او پي مي‌برد كه سهراب سپهري هم‌زمان با ترس از گذر زمان به‌نوعي به استقبال مرگ نيز مي‌رود.