سياست دفاعي و امنيت جمعي در غرب آسيا

نبود نظام امنيت جمعي در غرب آسيا مسئله‌اي بنيادين براي دولت‌هاي منطقه است. اينكه چرا يك نظام امنيت جمعي در منطقه وجود ندارد و چگونه سياست‌هاي دفاعي امكان امنيت جمعي را محدود ساخته است؟ و چه راهكارهايي براي برون‌رفت از اين وضعيت وجود دارد؟ از مهم‌ترين پرسش‌هاي مطرح‌شده در اين رابطه است. ايده اصلي اين نوشته آن است كه رابطه سياست دفاعي و نظام امنيت جمعي يك رابطه متقابل است و سياست دفاعي در واكنش به محيط امنيتي منطقه‌اي شكل گرفته و تأثير آن بر محيط امنيتي مي‌تواند به ساختارهايي از جامعه امن منطقه‌اي تا نظام امنيت جمعي، موازنه پايدار، موازنه شكننده و يا بحران منطقه‌اي منجر شود. در مورد غرب آسيا نيز محيط منطقه‌اي قطبي‌شده، مداخله‌پذير و بحراني در تعامل با محيط‌هاي داخلي متأثر از نگرش متعارض نخبگان، نبود اولويت‌هاي همكاري‌جويانه و انگيزه‌هاي هجومي، شرايط را به‌سوي يك موازنه شكننده و بحراني سوق داده و مانعي اساسي براي نظام امنيت جمعي رقم زده است. براي بررسي اين ايده با استفاده از روش تحليل كيفي داده هاي موجود به ارائه مباني نظري، بررسي محيط منطقه‌اي غرب آسيا، سياست دفاعي دولت‌هاي مهم آن و نيز ساختار نظام منطقه‌اي و پيامدهاي آن پرداخته‌ايم.

no abstract