فرا تحليل نابرابري در برنامه‌هاي توسعۀ منطقه‌اي

از ابتداي انقلاب اسلامي تاكنون، پنج برنامۀ توسعه به اجرا درآمده كه از برنامۀ سوم تأكيد بر توسعۀ منطقه‌اي مدنظر قرار داشته است و موضوع پژوهش‌هاي متعددي در ساليان اخير بوده است. پژوهش حاضر كه از نوع فرا تحليل كيفي بوده، تلاش دارد تا مطالعات صورت گرفته در خصوص نابرابري برنامه‌هاي توسعه‌اي در مناطق كشور را بررسي كرده و درعين‌حال توصيفي فرآيندي از نتايج حاصل از آنها به دست دهد. بررسي تعداد 19 مقاله كه در بازۀ زماني سال‌هاي 1385 تا 1394 انجام‌ گرفته است نشان مي‌دهد تكرار قابل‌ ملاحظه‌اي در روش‌ها، مباني و نتايج حاصل، وجود دارد و هم‌پوشاني شاخص‌ها، باوجود تفاوت روش، سبب نزديكي نتايج شده است. همچنين شاهد شكاف‌هاي قابل ‌ملاحظه در سطوح توسعه استان‌ها هستيم. نكته قابل‌توجه آنكه نتايج نشان از جابه‌جايي‌هاي حداقلي در ميان تعداد محدودي از استان‌هاي كشور در طول سه دهۀ اخير دارد و به‌مرور الگويي تثبيت‌شده را نشان مي‌دهد كه ضمن حكايت از ايستايي نابرابري، تائيد كنندۀ الگوي مركز- پيرامون در برخورداري استان‌ها از شاخص‌هاي توسعه است.

no abstract