معنايابي سلامت اجتماعي سالمندان

افزايش اميد به زندگي و كاهش سطح باروري سبب بالا رفتن شمار سالمندان به‌كل جمعيت شده است. پژوهش حاضر با هدف توصيف و چگونگي معنايابي سلامت اجتماعي در بين سالمندان با رويكرد كيفي و به روش مردم‌نگاري تفسيري انجام و داده‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي آن با استفاده از مصاحبه عميق گردآوري شد. جامعه آماري شامل سالمندان ساكن شهر كرمانشاه (با سن بالاي 60 سال) بود و افراد نمونه به تعداد 14 نفر تا رسيدن به اشباع نظري در مصاحبه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها انتخاب شدند. به‌‌‌‌‌‌‌‌‌منظور تحليل داده‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها، مصاحبه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها كدبندي شد و سه مقوله اصلي شناسايي شد كه عبارتند از: بازنمايي حضور داوطلبانه (با زير مقوله‌هاي استمرار بخشي ارتباطات بين‌‌‌‌‌‌‌‌‌فردي، تداوم‌‌‌‌‌‌‌‌‌بخشي شبكه خويشاوندي و بازانديشي كيفيت مسائل دروني و معنوي)، بازنمايي كيفيت سلامت جسماني (با زير مقوله‌هاي تداوم‌‌‌‌‌‌‌‌‌بخشي عملكرد، عدم احساس درد، پذيرش مسئوليت سلامت خودو كنترل بر امورات زندگي) و بازانديشي كيفيت سلامت روحي (با زير مقوله‌هاي فرعي لحظه‌‌‌‌‌‌‌‌‌گرايي يا گريز از حسرت، ترس از جدايي و حفظ نقش). بنابراين، درك معنايي سلامت اجتماعي سالمندان مي‌تواند به ارتقاي سلامت آنان كمك كند و داشتن اطلاعات ناقص و عدم آگاهي در مورد سالمندي به آسيب‌هاي جبران‌ناپذير منجر خواهد شد.

no abstract