تحليلي بر تأثير عمل اخلاقي در انسان (با نگرش به آيه هفتم سوره ابراهيم)

قرآن كريم نگاهي خاص به مسائل اخلاقي را پيش‌روي مخاطبين خويش مي‌گشايد و زمينه بسياري از ديدگاه‌هاي اخلاقي را فراهم مي‌سازد. يكي از اين ديدگاه‌هاي مربوط به كاركردِ(نتيجه، اثر و حاصل يك چيز) اخلاق است. با رجوع به آيات قرآن نظير آيه هشتم سوره ابراهيم، رفتار اخلاقي، موجب زيادت و نقصان در خودِ انسان (من) هستند نه زيادت و نقصان در نعمت. اين نگرش قرآني، اخلاق را به‌مثابه مولفه شكل‌دهنده و هويت‌بخشِ ساختار وجودي انسان مي‌نگرد. اثبات اين نگرش، هدف اصلي اين مقاله است، لذا در اين مقاله، با گردآوري كتابخانه‌اي اسناد مورد نظر و رجوع به آيات مرتبط در گام نخست، به روش توصيفي تحليلي(استفاده از داده‌هاي فلسفه اسلامي) اين مسئله اثبات شده است.