تأثير آموزش شفقت به خود ذهن آگاه بر لذت جويي، حافظه سرگذشتي و كيفيت خواب دانشجويان افسرده

زمينه: تحقيقات متعددي به اثر بخشي آموزش شفقت به خود ذهن آگاه و بررسي لذت جويي، حافظه سرگذشتي و كيفيت خواب افراد افسرده پرداخته اند. اما پيرامون تاثير آموزش شفقت به خود ذهن آگاه بر لذت جويي، حافظه سرگذشتي و كيفيت خواب دانشجويان افسرده شكاف تحقيقاتي وجود دارد. هدف: بررسي اثربخش آموزش شفقت به خود ذهن آگاه بر لذت جويي، حافظه سرگذشتي و كيفيت خواب دانشجويان افسرده بود. روش: پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش كليه دانشجوياني كه سال 98-1397 در دانشگاه آزاد لاهيجان مشغول به تحصيل بودند بود، تعداد 36 نفر از دانشجويان افسرده به شيوه در دسترس به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه (براي هر گروه 18 نفر) جايگزين شدند. ابزار پژوهش عبارتند از: پرسشنامه ي لذت جويي (هميلتون، 1995)، حافظه سرگذشتي (ويليامز و برودبنت، 1986) و كيفيت خواب (بويس و همكاران، 1988). تحليل داده ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس انجام شد. يافته ها: آموزش شفقت به خود ذهن آگاه بر لذت جويي، حافظه سرگذشتي و كيفيت خواب تأثير معنادار داشت (0/001 p). نتيجه گيري: برنامۀ آموزش شفقت به خود ذهن آگاه سبب بهبود لذت جويي، حافظه سرگذشتي و كيفيت خواب در دانشجويان داراي نشانه‌هاي افسردگي شد.