مقايسه‌ اثربخشي درمان راه‌حل مدار و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر كيفيت زندگي و خودكارآمدي زنان خانه‌دار

فاقد عنوان لاتين

هدف: هدف پژوهش حاضر مقايسه­ اثربخشي درمان راه­حل مدار و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد از لحاظ افزايش كيفيت زندگي و خودكارآمدي زنان خانه­دار بود. روش: روش پژوهش نيمه‌تجربي از نوع طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري، زنان خانه­دار شهر بهبهان در نيمه دوم سال 1398 بود كه به روش نمونه‌گيري هدفمند، تعداد 45 نفر واجد شرايط انتخاب و به صورت گمارش تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و گواه قرار گرفتند و به پرسشنامه كيفيت زندگي (WHOQOL-BREF) و پرسشنامه خودكارآمدي شرر (SES) پاسخ دادند. گروه گواه در انتظار ماند و گروه‌ درمان راه‌حل‌مدار طي 8 جلسه 120دقيقه‌اي و گروه‌ درمان مبتني بر پذيرش و تعهد طي 12جلسه 90 دقيقه‌اي مداخله‌ها را دريافت نمودند؛ در پايان، مجدداً آزمودني‌هاي سه گروه‌، توسط پرسشنامه‌ها ارزيابي شدند. داده‌ها توسط تحليل كوواريانس و در نظر گرفتن سطح معناداري 05/0 p≤در نرم‌افزار SPSS24 تحليل شدند. يافته‌ها: به طوركلي يافته‌هاي اين پژوهش ضمن تأئيد اثربخشي درمان راه­حل مدار و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر بهبود كيفيت زندگي و خودكارآمدي زنان خانه‌دار، نشان داد كه درمان راه‌حل مدار با توجه به ميانگين كيفيت زندگي و خودكارآمدي زنان خانه‌دار اين گروه آزمايشي (گروه درمان راه‌حل مدار) نسبت به ميانگين گروه مداخلة درمان مبتني بر پذيرش و تعهد موجب افزايش بيشتر كيفيت زندگي و خودكارآمدي زنان خانه‌دار شده است. بنابراين، درمان راه‌حل مدار در افزايش كيفيت زندگي و خودكارآمدي موثرتر از درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بوده است. نتيجه‌گيري: علاوه‌براينكه از اين شيوه‌هاي درماني مي‌توان به‌عنوان درمان‌هاي مؤثر براي بهبود كيفيت زندگي و خودكارآمدي زنان خانه‌دار استفاده كرد؛ تقدم استفاده در درمان مشكلات زناشويي با درمان راه‌حل‌مدار است.

فاقد چكيده لاتين