رويكردي فلسفي به تلاقي هاي اخلاق و هيجان

سبب توجه اهل فلسفه به هيجانات آن است كه معرفت و شادكامي و اخلاق كه از ديرباز دلمشغولي اصلي فلسفه بود تلاقي هاي بسياري با هيجانات دارد. از اين رو، فيلسوفان كوشيده اند تا نشان دهند ارزش و جايگاه هيجانات در كسب معرفت و تحصيل شادكامي و زندگي اخلاقي چيست. فيلسوفان در مقايسه با عالمان بيشتر بر تحليل هاي انتزاعي درباب هيجانات متمركز اند. كاوش در سرشت هيجان به مسايل فلسفي چندي مي انجامد از جمله: هيجان و ديگر عواطف آدمي چه تمايزاتي دارند؟ آيا هيجان ارزيابانه است يعني بايد آن را از جنس حكم و داوري دانست يا از سنخ ادراكات يا چيز ديگري به شمار آورد؟ شان معرفتي هيجانات و نسبت آن با احكام و داوري هاي ارزشي چيست؟ چه رابطه اي ميان انگيزش و هيجان است؟ و سرانجام، جايگاه هيجان در اخلاق كجاست و چه تاثيري بر شكل گيري فضيلت و منش اخلاقي دارد؟.