بازخواني وقف شخص حقوقي در جهت توسعه نهادهاي اخلاقي

با مطالعه پيشينه وقف در كشورهاي اسلامي از جمله ايران، اين نكته به دست مي آيد كه همواره وقف همنشين اخلاقيات و مبين نيت خيرخواهانه واقف بوده است اما آنچه در اين ميان مغفول مانده است؛ تحقق بخشيدن به مفهوم وقف در قالب «شخصيت حقوقي» در نظام حقوقي ايران مي باشد و تحصيل اين هدف موجبات توسعه قلمروي نهاد وقف به عنوان مهمترين نهاد اخلاقي فقهي را فراهم خواهد آورد؛ در اين فرض، واقف ابتدا يك شخص حقوقي را ايجاد و سپس نسبت به وقف آن اقدام نموده و النهايه شخص حقوقي مذكور در قالب مال موقوفه متجلي مي گردد؛ نظر به اينكه دين اسلام همواره بر رعايت اصول و مباني اخلاقي تاكيد داشته و دارد در وقف شخص حقوقي، با تحقق اين وقف هر مالي كه در دارايي شخص حقوقي وجود دارد نيز داخل در وقف شده و موجب گسترش دامنه وقف و نيت واقف مي گردد، مضاف برآن قيودي كه دامنه موقوفات را محدود مي نمايد مانند عينيت بي آنكه به مباني اصلي و قطعي عقد وقف لطمه اي وارد نمايد، حذف شده و در نتيجه، با گسترش قلمروي اين نهاد فقهي حقوقي، عرصه هاي وسيع تر و افراد بيشتري فرصت بهره مندي از آثار وقف را به دست خواهند آورد؛ باتوجه به اهميت اين موضوع در اين نوشتار مفهوم شخصيت حقوقي و مباني فقهي حقوقي وقف در نظام حقوقي ايران مورد واكاوي و تفحص قرار گرفته است تا از اين طريق جلوه اي از توسعه نهادهاي اخلاق مدار در جامعه مورد تاكيد بيشتر قرار گيرد.