ولايت حاكم بر كودكان بدون وليّ خاص

پژوهش حاضر ولايت فقيه بر كودك بدون وليّ خاص را بررسي مي‌كند. مشهور فقيهان در فرض فقدان پدر و جد پدري و عدم نصب وصيّ از طرف پدر و جد پدري، فقيه حاكم را وليّ انحصاري چنين كودكي مي‌دانند. ديدگاه پيش‌گفته افزون بر اينكه دلايل محكمي ندارد، با قرائن مخالف متعددي روبروست. اين مقاله در ابتدا شمول دلايل ولايت فقيه در دو رويكرد ولايت مطلقه و ولايت از باب امور حسبه، نسبت به اين موضوع را بررسي كرده در ادامه با ارائه دلايلي از آيات، روايات و گزارش‌هاي تاريخي نتيجه مي‌گيرد كه شارع مقدس در اين موضوع تشريع حقوقي مدّ نظر فقيهان را نداشته، تنها خواستار رعايت مصالح كودك بي‌سرپرست كه امري عقلائي است شده است. در نهايت بيان مي‌‌شود كه تأكيد بر ولايت انحصاري فقيه و كم رنگ نمودن نقش وليّ عرفي همچون مادر و ساير نزديكان كودك محصول عقلانيت عصري بوده، شايد تأكيد بر آن در جامعه امروزي نه تنها صحيح نبوده، كارآمدي لازم گذشته خود را نيز نخواهد داشت.