آسيب شناسي نقش انديشكده‌ها در سياست گذاري خارجي جمهوري اسلامي

برجستگي و توانمندي سازمان ها و جوامع موفق در عرصه هاي مختلف به طور معمول به مكانيزم هاي موجود در سطوح عالي سياستگذاري است كه با تصميم سازي گروهي و مشورتي مي توان الگويي موفق و موثر بر گرفته از كاركرد انديشكده ها و مراكز تصميم ساز ايجاد كرد. جايگاه استراتژيك و با اهميت انديشكده ها امروزه در قرن بيست و يكم با اثبات و قابليت و برتري در سياستگذاري خارجي كشورهاي پيشرفته همراه بوده است. رويكرد جامعه علمي، سياستگذار و نخبگان علمي در جمهوري اسلامي تشكيل و راه اندازي انديشكده ها و كانون هاي مولد و تصميم ساز، بخصوص در عرصه سياستگذاري خارجي است. به گونه اي كه علاوه بر كثرت و تنوع با نوعي رقابت آشكار و پنهان بين انديشكده هاي اين حوزه همراه است. تحقيق حاضر از روش توصيفي تحليلي استفاده و اطلاعات مورد نياز در خصوص چگونگي آسيب شناسي نقش و عملكرد انديشكده ها از طريق مطالعات كتابخانه اي و بررسي اسناد و مدارك گردآوري شده است. در پژوهش حاضر ضمن تشريح مزايا و قابليت هاي انديشكده ها و كاركرد مناسب آنها در چگونگي تصميم سازي در سياستگذاري خارجي با محوريت آسيب شناسي و شناسايي موانع پيش روي فعاليت و اثرگذاري انديشكده ها در روند سياستگذاري خارجي جمهوري اسلامي تلاش شده است كه مخاطب را با آسيب هاي غالب و برجسته اي چون عدم توجه به نظر كارشناسان و دولتي و شبه دولتي بودن انديشكده ها و فقدان پيوند ساختاري انديشكده ها آشنا كند.نتايج پژوهش نشان داد كه عدم استقلال مالي و اداري، دولتي و شبه دولتي بودن، فقدان پيوند ساختاري با سياست خارجي، و بي توجهي به كارشناسان، مهم ترين و برجسته ترين موانع نقش آفريني انديشكده ها در حوزه سياست گذاري خارجي جمهوري اسلامي ايران به شمار مي آيند.