ماهيت فلسفه سينوي به چهار روايت معاصر

طبق تفسير متداول از تاريخ فلسفه اسلامي، ابن‌سينا در كنار فلاسفه‌اي چون شيخ اشراق و ملاصدرا به عنوان نمايندگان سه جريان عمده فلسفي جهان اسلام، يعني فلسفه مشاء، اشراق و متعاليه شناخته مي‌شوند. اين مقاله بيش از آنكه وارد متن منازعات و مسائل فلسفي ناظر به فلسفه سينوي و اسلامي شود، از افق مباحث فلسفه‌شناسي (Metaphilosophy) و تاريخ‌نگاري فلسفه (Historiography of philosophy) به رويكرد شناسي تفاسير از ماهيت فلسفه سينوي با توجه به مقولات فلسفه معاصر غربي و تامل در باب منطق تحول اين رويكردها مي‌پردازد. مي‌توان از چهار نوع خوانش فلسفه اسلامي و به تبع آن فلسفه سينوي يعني تفسير هانري كربن (تفسير اشراقي)، تفسير اتين ژيلسون (تفسير اروپامحور)، حائري يزدي (تفسير تحليلي) و محمد عابدالجابري (تفسير ايدئولوژيك) سخن گفت و به تحليل و مقايسه اين ديدگاهها پرداخت. در پايان ضمن اشاره به مباني و لوازم هر يك از اين رويكردها نشان داده خواهد شد كه مطالعات فلسفه اسلامي (و به ويژه سينوي) در ايران معاصر، اگر با التفات به اين سنخ مباحث و رويكردها باشد مسير خود را خودآگاهانه تر و البته ناظر به مسائل انضمامي فرهنگ معاصر دنبال خواهد كرد.