پيش‌بيني همدلي بر اساس مولفه هاي كاركردهاي اجرايي در كودكان داراي نشانه‌هاي اختلال كمبود توجه/ بيش فعالي

هدف از پژوهش حاضر، پيش‌بيني همدلي بر اساس مولفه‌هاي كاركردهاي اجرايي در كودكان داراي نشانه‌هاي اختلال كمبود توجه/ بيش فعالي بود. روش اين مطالعه توصيفي از نوع همبستگي بود جامعه آماري شامل دانش آموزان پسر دوره ابتدايي (سنين 8 تا 12 سال) داراي نشانه‌هاي اختلال كمبود توجه/ بيش فعالي شهر تبريز در سال تحصيلي 97_ 98 بود كه تعداد 120 كودك داراي نشانه‌هاي اختلال كمبود توجه/ بيش فعالي به روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي چند مرحله اي با استفاده از مقياس درجه‌بندي رفتار كودكان (سوانسون، نولان و پلهام، 1980) انتخاب شد. جهت جمع آوري داده‌ها از آزمون استروپ (رايدلي، 1995)، آزمون عملكرد پيوسته (رازولد و همكاران، 1996) و مقياس همدلي شناختي و عاطفي كودكان (دادس و همكاران، 2008) استفاده شد. نتايج تحليل مسير نشان داد بازداري پاسخ و توجه پايدار نقش معني‌دار در پيش‌بيني همدلي شناختي و عاطفي دارند (0.05 P). بر اساس اين يافته‌ها مي‌توان نتيجه گرفت كه نقص در كاركردهاي اجرايي مي‌تواند زمينه‌ساز نارسايي در ابراز همدلي در كودكان داراي نشانه‌هاي اختلال كمبود توجه/ بيش فعالي شود.