اثربخشي درمانهاي شناختي - رفتاري گروهي و درمان مثبت نگر بر سرسختي روانشناختي و كيفيت زندگي زنان مبتلا به ديابت نوع دو

ديابت نوع دو از بيماريهاي مزمن و شايع است كه باعث به خطر افتادن سلامت رواني افراد مي‌شود. اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي درمانهاي شناختي ـ رفتاري گروهي و درمان مثبت نگر بر افزايش سرسختي روانشناختي و كيفيت زندگي زنان مبتلا به ديابت نوع دو انجام شد. اين مطالعه به روش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون ـ پس آزمون با دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل انجام شد. جامعه مورد مطالعه افراد مبتلا به ديابت نوع دو شهر تهران در سال 95 ـ 96 بودند. نمونه آماري پژوهش 45 نفر (سه گروه 15 نفره) از افراد مبتلا به ديابت نوع دو بود كه براي انتخاب آنها از روش نمونه‫گيري در دسترس استفاده شد. دو گروه مداخله به‌ترتيب در جلسات مداخله اي درمانهاي شناختي ـ رفتاري گروهي و درمان مثبت‌نگر قرار گرفتند و در اين مدت گروه كنترل، مداخله اي را دريافت نكردند. داده ها با پرسشنامه هاي استاندارد گردآوري، و با كمك نرم افزار SPSS نسخه 22 تحليل گرديد. نتايج آزمون مانكووا نشان داد كه درمان شناختي ـ رفتاري و درمان مثبت نگر بر بهبود كيفيت زندگي و افزايش سرسختي روانشناختي بيماران مؤثر است (P 0/01). هم چنين نتايج آزمون t نشان داد در برخي از مؤلفه ها تأثير درمانهاي شناختي رفتاري گروهي از درمان مثبت نگر مطلوبتر است و تأثير بيشتري بر بهبود كيفيت زندگي و سرسختي روانشناختي در زنان مبتلا به ديابت نوع دو دارد. به نظر مي‫رسد درمانهاي شناختي ـ رفتاري گروهي و درمان مثبت نگر به عنوان درمان انتخابي در بهبود سطح كيفيت زندگي و افزايش سرسختي روانشناختي بيماران از اثربخشي مطلوبي برخوردار باشد؛ لذا استفاده از اين مداخلات روانشناختي در محيط هاي درماني پيشنهاد مي شود.