توسعه بانكي، ساختار اجتماعي، اقتصادي و نابرابري درآمدي (مطالعه موردي استان‌هاي ايران )

در مطالعه حاضر به بررسي اثرات توسعه بانكي، ساختار اجتماعي، اقتصادي و نابرابري درآمدي در استان‌هاي كشور طي دوره زماني 1395-1385 و با بكارگيري مدل گشتاور تعميم يافته آرلانو و باند (GMM) و (2SLS) پرداخته شده است. مطابق نتايج تخمين مدل؛ بيكاري و تجارت با نابرابري توزيع درآمد رابطه مثبت دارند. همچنين افزايش توليد ناخالص داخلي سرانه، سهم كل نيروي كار شاغل در بخش كشاورزي، توليد و ساخت و ساز، توزيع درآمد در استان هاي كشور را بهتر مي‌كند. ليكن، ضريب كوچك اين متغيرها، بيانگر تأثير جزئي آنها بر روي توزيع درآمد است. علامت منفي وقفه نابرابري توزيع درآمد استاني و علامت مثبت شاخص تجارت نيز نشان از افزايش واگرايي درآمدي بين استان‌هاي شمالي و جنوبي مي‌باشد. در اين شرايط منابع سرمايه‌گذاري، رشد و تكنولوژي مدرن در معدودي از استان‌هاي صنعتي متمركز شده و بسياري از استان‌هاي مركزي و فاقد مرز مشترك با كشورهاي ديگر، از فرايند رشد و تجارت محروم مانده و يا به صورت حاشيه اي در آن شركت مي‌كنند كه اغلب در تضاد با منافع آنها مي‌باشد. همچنين افزايش رقابت و تعداد شعب بانكي نيز توزيع درآمد را بهتر مي‌كند، البته تأثير افزايش اين دو متغير، بيانگر اهميت بيشتر بخش بانكي در خصوص استفاده از تكنولوژي‌هاي كارآمد و افزايش تعداد شعب بانكي براي بهبود عدالت اقتصادي در استان‌هاي كشور مي‌باشد. بنابرين رشد و توزيع عادلانه‌تر درآمد بايد در تعامل و ارتباط نزديك با يكديگر باشد و از اين رو ((رشد تواًم با باز توزيع)) و ((رشد همراه با برابري بيشتر)) مي‌بايد در دستور كار برنامه‌ريزان كشور قرار گيرد.