خوانش چارلز تيلور از اصيل بودن و طرحي از دلالت هاي آن در تعريف معلم اصيل

اصيل بودن، مفهومي با پيشينه گسترده در فرهنگ مدرن است كه طرح آن در فضاي فكري و فرهنگي كشور ما نسبتاً نوظهور بوده است. خوانش هاي متعددي از اين مفهوم وجود دارد كه مي توان خوانش فردگرايانه و جمع گرايانه را دو خوانش مهم در پيشينه فلسفي آن دانست. هدف از پژوهش حاضر، نخست، شرح و بيان خوانش چارلز تيلور به عنوان خوانشي موجّه از پديده اصالت است كه هر دو بُعد فردي و اجتماعي اصيل بودن را مورد توجه قرار داده است. روش پژوهش در بخش بيان و تحليل مفاهيم، تحليل مفهومي و در بيان دلالت ها، استنتاج عملي بوده است. در نهايت، دلالت هاي التزام به خوانش مورد پذيرش اين پژوهش در تعريف يكي از اركان تربيت، يعني معلم اصيل، مورد اشاره قرار گرفته است. دلالت-هاي استنتاج شده عبارتند از: «الزام به بُعد فعال از اصيل بودن»، «الزام به بُعد منفعل از اصيل بودن»، «الزام به ديالكتيك معلم اصيل – دانش‌آموز اصيل» و «الزام به واقعيات اجتماعي».