بررسي تاثيرتغييرات ميزان گاما در شناسايي پوسيدگي هاي راجعه پروگزيمال در راديوگرافي بايت وينگ ديجيتال

زمينه و هدف: امروزه، اغلب سيستم هاي تصويربرداري ديجيتال انواع مختلفي از تكنيك هاي پردازش تصوير را در دسترس قرار مي دهند. از اين رو هدف از مطالعه ي حاضر، مقايسه ي عملكرد راديوگرافي بايت وينگ ديجيتال با تغييرات مقدار گاماي تصوير است. مواد و روش ها: در اين مطالعه ي آزمايشگاهي، در هر دو سطح پروگزيمال 80 دندان پرمولر سالم، حفره جهت ترميم كلاس II آمالگام ايجاد شد. ضايعات پوسيدگي به صورت مصنوعي در هر دندان ايجاد شد و با آمالگام ترميم شدند. راديوگرافي هاي ديجيتال با سه حالت گاماي (كم، متوسط و زياد)مورد پردازش قرار مي گيرند. سپس پوسيدگي هاي راجعه در راديوگرافي ديجيتال معمولي با ميزان گاماي كم، متوسط وزياد توسط 2 راديولوژيست با سابقه ي كاري حداقل 2 سال بررسي شد و يافته هاي بدست آمده در آناليز آماري به كار گرفته شدند. يافته ها: حساسيت اختصاصيت و صحت كلي با استفاده از ازمون كاپا محاسبه گرديد. يافته هاي حاصل از اين مطالعه نشان داد بيشترين حساسيت و اختصاصيت مربوط به تصاوير با درجه گاما كم و پس از آن مربوط به تصاوير با گاما متوسط است. كمترين ميزان حساسيت و اختصاصيت به تصاوير با گاما زياد تعلق دارد. نتيجه گيري: تصاوير با گاما كم كه جهت شناسايي پوسيدگي هاي راجعه پروگزيمال استفاده ميشوند ميتواند به عنوان يه يك فيلتر پردازش مورد پذيرش قرار گيرد و تصاوير ثبت شده با گاما متوسط و زياد نيز به ميزان كمتري در شناسايي پوسيدگي هاي راجعه پروگزيمال به ما كمك ميكنند.