بررسي ميزان فلزات سنگين در عضله ميگوي پرورشي ( vannamei Litopenaeus ) در برخي از مزارع گواتر سيستان و بلوچستان

با توجه به اهميت مطالعه آلاينده‌هاي فلزات سنگين به‌خصوص در آبزياني كه مصرف خوراكي دارند، ميزان آلودگي ميگوهاي پرورشي وانامي در مزارع پرورش گواتر در جنوب سيستان و بلوچستان در دو استخر در سال 1397 بررسي گرديد. نمونه‌برداري (108 نمونه) در سه مقطع زماني35، 65 و 95 روزه به‌ صورت تصادفي با سه تكرار از دو مزرعه و دو استخر از فروردين لغايت خرداد ماه صورت پذيرفت. پس از زيست‌سنجي، بافت عضله جداسازي و پس از آماده‌سازي با دستگاه جذب اتمي غلظت فلزات اندازه‌گيري گرديد. در بازه زماني 35 روزه ميانگين طول (سانتي‌متر) و وزن (گرم) 0.65 ± 80.15،0.6 ± 4، 65 روزه 0.73 ± 10.65، 1.63 ± 9.61 ، 95 روزه 0.51 ±12.33، 1.33 ±16.04 ثبت گرديد. طبق نتايج بين غلظت فلزات روي، كادميوم، نيكل و سرب در بافت عضله در سه بازه زماني اختلاف معني‌داري وجود داشت (p 0/05 ) و غالباً يك روند افزايشي را در تجمع فلز در بافت عضله نشان مي‌دهد. آزمون آماري اختلاف معني داري ميان استخرها را در هر بازه زماني نشان نداد ( p 0/05). ميانگين غلظت فلزات در كل سه دوره زماني براي فلز مس 0.42 ±11.52، روي 6.65 ± 82.95، كادميوم 0.47 ±3.54، نيكل 0.31 ±2.18 و سرب 0.19 ± 1.85 ميكروگرم برگرم وزن خشك بوده است. در مقايسه با برخي از استانداردهاي جهاني به جز نيكل كه نزديك به حد مجاز WHO بود، ساير فلزات از حد استاندارد بين‌المللي سازمان غذا و داروي آمريكا (FDA) و حد مجاز تعيين شده سازمان بهداشت جهاني (WHO) پايين‌تر بودند.