پوشش و لباس و نمادهاي آن در ادبيات عرفاني

لباس و خرقه در عرفان اسلامي از مستحسنات شمرده مي شود و از سرپوش تا پاپوش به عنوان رمز و نماد سير و سلوك در معاني مختلف استفاده مي شده است و به ادبيات عرفاني در بخش منظوم و منثور جلوه‌هاي خاصي داده است. در اين مقاله نمونه هاي لباس عارفان و صوفيان با توجه به نمادهاي آنها و انعكاس آن در ادبيات عرفاني بررسي شده است. خرقه پوشي مهم‌ترين بخش از پوشش صوفيان را در بر مي‌گيرد كه نشانة ارتباط معنوي با مرشد و پير معنوي به شمار آمده است و نماد رياضت و بي توجهي به دنيا و سير و سلوك است. لباس هزار بخيه به هزار اسم الهي، «قاسمي» جامه گريبان چاك و نماد دوري از كثرت و شهادت امام حسين(ع) و به همين ترتيب ديگر لباس ها نمادهاي معنوي هستند. مهم‌ترين ويژگي لباس عارفان «رنگ» و «شكل» آن بوده است كه نمادسازي رنگ هاي سفيد، سياه، ازرق و ملمع بيش از ديگر رنگ‌هاست و شكل ساده و جامة كوتاه و وصله دار و كهنه نيز رايج بوده است و نماد بي اعتنايي به دنيا شمرده مي شود.