بازتاب تجلّيات جمالي و جلالي حق در آيينة اشعار شهريار

تجلّي ذات مطلق هستي و انواع آن در كسوت اسما و صفات جمالي و جلالي، همچون انديشة عرفاني وحدت وجود، از جملة موضوعات مهم عرفاني است كه با تأسّي از مكتب عرفاني ابن عربي، در آيينة اشعار شعراي عرفاني بازتاب وسيعي داشته است. و در آيينة اشعار شهريار هم با تأسّي از شعرا و عرفاي پيشين بخصوص حافظ شيرازي، كه از همه لحاظ تحت تأثير افكار و انديشه‏هاي عاشقانه -عارفانه حافظ واقع گرديده است، در كسوت اندام‏هاي لطف آميز و قهر آميز معشوق و در شكل و صورت ادبي (عاشقانه-عارفانه) و شخصيّت‏هاي اساطيري، تاريخي، داستاني، مذهبي و غيره كه هر كدام به نوعي مظهر و نماد تجلّي اسما و صفات جمالي و جلالي معشوق ازلي هستند، بازتاب گسترده‏اي داشته است و كمتر غزل عرفاني از شهريار را مي توان يافت كه در آن به تجلّيات جمالي و جلالي اشاره‏اي نشده باشد. اين نوشتار به بحث و تفحّص در اين زمينه در اشعار شهريار، با ذكر شواهدي از ديگر شعراي عارف پرداخته است.