تأثير عملكرد حرارتي مصالح غالب مورد استفاده در نماي ساختمان بر شرايط آسايش حرارتي در معابر شهري اقليم گرم وخشك

هدف اين تحقيق بررسي تغييرات سطح آسايش حرارتي در فضاهاي باز شهري در اثر تغيير مصالح جداره هاي عمودي دره شهري است. شهر اصفهان به‌عنوان نمونه شرايط اقليمي گرم، انتخاب شده است. در اين تحقيق مصالح آجر، تراروتن، مرمر، سراميك، آلومينيوم و گرانيت با ويژگي هاي حرارتي خاص خود به عنوان پوشش جداره‌هاي عمودي ساختمانهاي دره شهري انتخاب و در نرم افزار انويمت شبيه سازي شده و داده هاي مربوط به دماي هوا، ميانگين دماي تشعشعي، رطوبت نسبي و سرعت باد از نرم‌افزار خروجي گرفته و با استفاده از نرم‌افزار ريمن شاخص آسايش حرارتي PET محاسبه شده است. نتايج اين پژوهش، نشان مي‌دهد تغيير مصالح جداره عمودي از آجر به گرانيت در نسبت وجوه 0.5 و خيابان شرقي غربي سبب كاهش 1 تا 1.1درجه سانتي‌گراد دماي هوا، 14.1 تا 17.9 درجه سانتي‌گراد ميانگين دماي تشعشعي و 8 تا 8.3 درجه سانتي گراد شاخص PET مي‌شود. همين تغيير مصالح در نسبت وجوه 1 باعث كاهش 1.38 تا 1.49 درجه سانتي گراد دماي هوا، 16.45 تا 20.92 درجه سانتي گراد ميانگين دماي تشعشعي و 9.23 تا 9.63 درجه سانتي گراد شاخص PET مي‌شود. بعلاوه در نسبت وجوه 2 استفاده از گرانيت به‌جاي آجر سبب كاهش 1.35 تا 1.36 درجه سانتي‌گراد در دماي هوا، 28.19 تا 30.15 درجه سانتي‌گراد ميانگين دماي تشعشعي و 7.23 تا 9.23 درجه سانتي گراد شاخص PET مي‌شود. اين اختلاف‌ها در خيابان با جهت‌گيري شمالي جنوبي نيز وجود داشته و محاسبه‌شده‌اند.