تبيين اصل منفعت‌گرايي متعالي در سياست خارجي دولت اسلامي

منفعت‌گرايي، بستر سياست‌ورزي در عرصة جهاني است و دولت‌ها، سياست‌ها، راهبردها و اقدامات خود را بر اساس منافع تنظيم مي‌كنند. دولت اسلامي‌ به‌عنوان يك كنشگر سياسي عقلاني در تعامل با ساير بازيگران، از يك سو، اهداف راهبردي خود را در چهارچوب منفعت‌گرايي پيگيري مي‌كند و از سوي ديگر، منفعت‌گرايي را در بستر حقيقت تعريف و دنبال مي‌كند. اين پژوهش در پاسخ به اين پرسش كه «منفعت‌گرايي در سياست خارجي دولت اسلامي در چه بستري تكوين مي‌يابد؟» اين انگاره را مطرح مي‌كند كه منفعت‌گرايي دولت اسلامي، در بستر حقيقت و با رويكردي واقع‌بينانه شكل مي‌گيرد و از اين‌رو داراي ويژگي‌هاي منحصربه‌فردي چون اولويت‌بندي ارزش‌محور، تعادل‌بخشي و تلازم است كه به آن ماهيتي متعالي مي‌بخشد. تبيين منطقي منفعت‌گرايي دولت اسلامي مي‌تواند خط فاصل مشخصي را پيرامون سياست‌ورزي ديني و غيرديني در عرصة سياست خارجي ترسيم كند و از اين طريق، دورنماي كلان الگوي منافع دولت اسلامي ‌را به‌خوبي تبيين كند.