مطالعه جامعه شناختي شهرها و روستاها با تحليل گرايش هاي فردگرايانه (موردمطالعه : شهروندان شهر تهران)

از مشخصه‌هاي جغرافياي شهري ايجاد مدرنيته و مفهوم گرايش به فردگرايي است كه از ميان اين جغرافيا به وجود مي‌آيد. ابعاد گوناگون فردگرايي بايد در تحليل و تبيين آن مورد توجه قرار گيرد. بعدي كه فرد به دنبال منافع شخصي خود باشد، فردگرايي خودخواهانه ناميده مي‌شود. در اين پژوهش اثر عوامل سبك‌زندگي شهري، رضايت از زندگي، عام‌گرايي، و اعتمادتعميم يافته بر گرايش به فردگرايي خودخواهانه مورد بررسي قرار گرفته است. اين مقاله از جهت هدف، كاربردي و از نظر تحليل، توصيفي-پيمايشي است. برآورد نمونه‌ي فرمول كوكران، 400 نفر از ميان ساكنان بالاي 25 سال جغرافياي شهر تهران مي‌باشد. روش گردآوري اطلاعات افراد نمونه‌گيري خوشه‌اي چند مرحله‌اي و با استفاده از پرسش‌نامه محقق ساخته جمع‌آوري اطلاعات صورت پذيرفته است. يافته‌هاي تحقيق حاكي از آن است كه رابطه متغير سبك زندگي شهري و گرايش به فردگرايي، خودخواهانه معكوس و مقدار همبستگي برابر 0.537، رابطه متغير رضايت از زندگي و گرايش به فردگرايي ،خودخواهانه معكوس و مقدار همبستگي برابر 0.647 و رابطه متغير عام‌گرايي و گرايش به فردگرايي خودخواهانه، معكوس و مقدار همبستگي برابر 0.608 و رابطه متغير اعتماد تعميم يافته و گرايش به فردگرايي خودخواهانه، معكوس و مقدار همبستگي برابر 0.698شده است. همچنين همبستگي جمعي چهار متغير سبك‌زندگي، رضايت از زندگي، عام‌گرايي و اعتمادتعميم يافته با گرايش به فردگرايي خودخواهانه برابر 0.785 و ضريب تعيين برابر 0.616 به دست آمد. به عبارت ديگر متغيرهاي سبكزندگي، رضايت از زندگي، عام‌گرايي و اعتمادتعميم يافته، به ميزان 61.6 درصد از تغييرات متغير «ميزان گرايش به فردگرايي خودخواهانه» را تبيين مي‌كنند.