ارزيابي مفاهيم زيبا شناسي و منظر شهري در انعطاف پذيري مجتمع هاي مسكوني

زيبايي و منظر دو مولفه بسيار حياتي در سرزندگي فضاهاي شهري و معماري به حساب مي آيند كه موجب يكپارچگي بصري و ساختاري در ساختمان‌ها، خيابان‌ها مي شوند. زيبايي از وجود انسان نشات مي گيرد و به همين دليل لازمه سعادت و تعالي زندگي فردي و اجتماعي است. ماهيت زيبايي را بايد در روابط عاطفي ميان انسان و جهان پيرامون جست و جو كرد. كاركرد اصلي زيبايي ايجاد هماهنگي عاطفي ميان انسان، طبيعت و جامعه است و به همين دليل نقش تعيين كننده اي در هدايت انسان به سمت سعادت، بهروزي و شادكامي به عهده دارد. همچني زيبايي پديده اي ارزشي و هدفمند است. در واقع تلاش انسان براي جذب و خلق زيبايي نوعي تلاش براي تقويت ارزش هاي زندگي و عناصر موافق زندگي و نفي پديد هاي منفي و زشت در زندگي است. بر اين اساس هدف از مقاله حاضر بررسي معيارهاي زيبايي شناسي در مجتمع مسكوني نارون اراك مي‌باشد. مطالعه ادبيات موجود و نظرات خبرگان نشان مي دهد كه معيارهاي منظر شهري زيبا با زمينه و متن شهرسازي، عناصر سازنده منظر شهري زيبا، عناصر سازنده منظر شهري زيبا از جمله معيارهاي موثر مي باشند. اولويت بندي معيارها بر اساس مدل ANP بوده و با استفاده از نظرات خبرگان كه در زمينه تئوري و عملي زيبا شناسي و منظرشناسي تخصص داشته اند صورت گرفته است. زيرمعيارهاي تباين، ريتم، و تنوع كاربري ها از تثير گذارترين مولفه ها در انعطاف پذيري فضاي مسكوني برخوردار هستند. معيار ادراكي در بين متغيرهاي تحقيق بيشتريم وزن را به خود اختصاص داده است.