تاثير برنامه‌هاي اخلاقي بر رضايت شغلي از راه ادراك مسئوليت اجتماعي و محيط اخلاقي سازمان

در حالي كه جامعه ايراني به عنوان يك جامعه مذهبي و اخلاقي درك مي‌شود، چالش‌هاي اخلاقي موجود در سازمان‌هاي ايران حكايت از آن دارند كه توسعه اخلاق تنها با موعظه و فعاليت‌هاي تبليغي ـ ترويجي تحقق نمي‌يابد و به توسعه منضبط نظام اخلاقي سازمان و برنامه‌هاي اخلاقي رسمي نيازمند است. سازمان‌ها به اين نتيجه رسيده‌اند كه بايد علاوه بر رفتارهاي اقتصادي (بيشينه ‌سازي سود)، به رفتارهاي اخلاقي روي آورند. از اين‌رو، رفتارهاي اقتصادي و اخلاقي به صورت توامان، تنها گزينه آن‌ها براي دستيابي به اهداف سازماني هستند. برنامه‌هاي اخلاقي و محيط اخلاقي سازمان بر طيف وسيعي از متغيرهاي سازماني، گروهي، و فردي تاثيرگذار هستند. هدف اين پژوهش، بررسي تاثير برنامه‌هاي اخلاقي سازمان بر رضايت شغلي از راه مسئوليت اجتماعي ادراك‌شده و محيط اخلاقي سازمان است. جامعه آماري اين پژوهش را سازمان‌هاي دولتي مستقر در شهر تهران تشكيل مي‌دهند. با روش نمونه‌گيري تصادفي و با استفاده از ابزار پرسش‌نامه، 77 سازمان دولتي مورد مطالعه قرار مي‌گيرند. يافته‌ها نشان مي ‌دهند كه برنامه‌هاي اخلاقي به توسعه محيط اخلاقي و مسئوليت اجتماعي ادراك‌شده ياري مي‌رسانند. همچنين، محيط اخلاقي به تقويت ادراك از مسئوليت اجتماعي و رضايت شغلي كاركنان سازمان منجر مي‌شود؛ و برنامه اخلاقي از راه محيط اخلاقي، ادراك مسئوليت اجتماعي را تقويت مي‌كند. در پايان، پيشنهادهايي براي توسعه برنامه‌هاي اخلاقي و تقويت محيط اخلاقي سازمان ارائه مي ‌شود.