اثر سرعت سرد كردن بعد از عمليات انحلالي بر رفتار پيري سوپرآلياژ ريختگي IN718

در تحقيق حاضر، رفتار پيري سوپرآلياژ ريختگي ‏IN718‎ متاثر از سرعت سرد كردن بعد از عمليات انحلالي مورد ارزيابي قرار گرفت. به اين منظور، ابتدا سوپرآلياژ ريختگي IN718 در دماي 1050 درجه سانتيگراد به مدت 150 دقيقه محلول سازي شد و سپس، نمونه‌ها با سه نرخ سرمايش 240، 5 و 0.1 درجه سانتيگراد بر ثانيه سرد شدند. پس از اتمام اين عمليات نمونه ها در دماي 750 درجه سانتيگراد و در سه زمان 30، 60 و 90 ساعت پيرسازي شدند. بررسي هاي ريزساختاري به وسيله ميكروسكوپ هاي نوري (OM) و الكتروني روبشي گسيل ميداني (FESEM) و تفرق پرتو ايكس (XRD) نشان دادند كه با افزايش سرعت سرد كردن، شرايط براي نيل به انحلال كامل فراهم مي شود و تنها مقداري فاز TiC باقي مي ماند. با كاهش سرعت سرد كردن و افزايش زمان پيرسازي در كنار افزايش كسر حجمي و اندازه رسوبات ثانويه، ميزان استحاله برشي از γبه δ نيز بيشتر مي شود تا جايي كه رسوبات δ نيز رشد مي كنند. با افزايش سرعت سرد كردن، به دليل كاهش ميزان رسوبات سرمايشي سختي كاهش مي يابد. با افزايش زمان پيرسازي با توجه به رشد غيرعادي رسوبات سختي افزايش و سپس كاهش مي يابد. اين كاهش سختي مي تواند به دليل رشد غير نرمال دانه ها و رسوبات ثانويه و تشكيل كروم سفيد باشد. با افزايش سرعت سرد كردن پايداري فازي در طول پيري افزايش مي يابد. اين ثابت فازي را در روند تغييرات سختي نيز مي توان ملاحظه نمود.