ارزيابي تأثير شكل هندسي پايۀ پل روي عمق آبشستگي با استفاده از الگوريتم پشتيبان بردار ماشين

پيش‌بيني عمق آبشستگي موضعي به‌عنوان پديده‌اي پويا و غيرخطي با استفاده از روش‌هايي با توانايي پيش‌بيني مناسب همواره مورد توجه پژوهشگران بوده‌اند. از عوامل مؤثر در اندازۀ حفرۀ آبشستگي، شكل هندسي پايه‌هاي پل است. در اين پژوهش با استفاده از الگوريتم پشتيبان بردار ماشين و بر مبناي 395 دادۀ صحرايي سازمان زمين‌شناسي آمريكا و فروهليچ (1988) در قالب دو سناريو، مقدار عمق آبشستگي سه پايۀ پل استوانه‌اي، نوك تيز و مستطيلي بر اساس تركيب‌هاي مختلف پارامترهاي بي‌بعد: زاويۀ حملۀ آب (α)، عدد فرود (Fr)، نسبت طول به عرض پايه (ِb / L) ( و نسبت قطر متوسط ذرات رسوبي به عرض پايه (ِb / 50 D) پيش‌بيني شدند. نتايج پژوهش ضمن تأييد عملكرد قابل قبول الگوريتم SVM براي همۀ پايه ها در هر دو سناريو نشان داد در سناريوي اول و دوم بهينه‌ترين عملكرد مربوط به پايۀ مستطيلي به‌ترتيب با ضريب همبستگي 0/8702 و 0/8838 و مقدار بيشينۀ Ds(DDR) با مقادير 0/854 و 1/229 در فرايند تست الگوريتم بودند. همچنين تأثير مثبت افزايش تعداد داده‌ها روي عملكرد الگوريتم SVM با افزايش شاخص‌هاي ارزيابي تأييد شد. مقايسۀ نتايج نشان داد الگوريتم SVM مقادير آبشستگي را بيشتر از مقدار مشاهداتي با خطاي مطلق بين 11 تا 35 درصد برآورد كرده است.