جستاري در آراء و انديشه‌هاي صبحي منصور با تأكيد بر نماز در قرآن

صبحي منصور از قرآنيون معروف مصري است كه معتقد به قرآن‌بسندگي هستند. وي در دو كتاب «الصلاة بين القرآن الكريم و المسلمين» و «القرآن و كفي مصدراً للتشريع الاسلامي» مي‌كوشد تا  براي مبناي خود، يعني قرآن‌بسندگي و نيز مسائلي كه بر آن بنا كرده است، به‌خصوص نماز، استدلال‌هايي ارائه كند. مباني ايشان عبارت‌اند از:  1 قرآن تنها منبع اسلامي است. 2 تفاوت عنوان نبي و رسول به لحاظ شخصيت حقيقي و حقوقي است. 3 پيامبر دستور به منع كتابت حديث داده است. وي در مورد نماز بر اين باور است كه نماز پيامبر همان نماز حضرت ابراهيم است كه ميان مسلمانان و حتي مشركان معروف و شناخته‌شده بوده، ازاين‌رو خداوند از ذكر جزئيات و تعداد ركعات نماز در قرآن خودداري مي‌كند؛ زيرا ذكر آن لغو و بيهوده بوده است. ايشان در توجيه ذكر نشدن كيفيت تعداد ركعات نماز در قرآن و نيز جزئيات ديگر موضوعات احكام، مانند حج و ... استدلال‌هايي آورده كه منجر به ردّ سنت مي‌گردد. نگارندگان در اين گفتار، ديدگاه‌هاي او را در دو مورد (مبنا و بنا) بررسي و بر اساس قرآن به آنها پاسخ مي‌دهند. در اين مقاله روشن شده كه بناهاي ساخته شده منصور (به‌ويژه نماز) با مبناهاي او ناسازگار است.