درد و شيوه‌هاي التيام آن: مطالعه انسان شناختيِ دانش بومي و قومي منطقه موكريان

اين مقاله به مفهوم درد و نحوه التيام آن در منطقه موكريان كردستان پرداخته است. براي نيل به اين هدف، دانش بومي و قومي موجود درباره درد، با توسل به روش هاي انسان‌شناختي و به طور خاص مردم‌نگاري، و حدود نه ماه حضور مستمر در ميدان و انجام مشاهدات و مصاحبه با مطلعين كليدي، مطالعه شده است. براي تحليل داده ها از تحليل روايت مبتني بر مضمون و‌ از مدل ميلز و هابرمن استفاده شده است. ‌يافته‌هاي اين مطالعه نشان مي‌دهند به رغم وجود درمانگران مختلف محلي و سنتي در منطقه موكريان، و مديريت و درمان درد و بيماري با شيوه‌ها و شگردهاي مخصوص به خودشان، درد به عنوان مسأله اي سخت، براي مردمان قوم كرد امري غير قابل پذيرش و شخصي است، و آنها براي ابراز آن عمدتاً از استراتژي انكار استفاده مي‌كنند و اين در غالب داستان‌ها، روايت‌ها، و ضرب‌المثل‌ها منطقه نيز قابل مشاهده است. شرايط زيست‌محيطي موكريان زمينه را براي پرورش افراد قوي، نستوه و دلاور مهيا مي‌كند و فرهنگ هم داستان با اين شرايط هرگونه ضعف و ناتواني را نهي مي‌نمايد، لذا مردم در شرايط درد و بيماري از خود ضعف نشان نمي‌دهند؛ چون سر خم كردن در برابر درد با ارزش هاي مردانگي منطبق نيست.