مقايسه‌ تكنيك‌هاي ميكروسكوپي توليد هماهنگ دوم حساس به قطبش براي مطالعه‌ ‏بافت‌هاي زيستي

اخيراً تكنيك ميكروسكوپي توليد هماهنگ دوم حساس به قطبش (‏pSHG‏) به دليل داشتن مزايايي همچون تفكيك پذيري ذاتي ‏بالا، ايجاد تباين ذاتي، عدم آسيب رساني به نمونه و قابليت عكس‌برداري از عمق‌هاي زياد در نمونه به ابزار توانمندي براي مطالعه و ‏بررسي ساختار‌هاي زيستي فاقد مركز تقارن تبديل شده است. يكي از معايب تكنيك ‏pSHG‏ اين است كه فرايند عكس‌برداري در ‏آن، براي مطالعه‌ بافت‌هاي زنده و يا بررسي ديناميك بافت به اندازه‌ كافي سريع نيست و اين موضوع امكان مطالعه‌ بافت‌هاي ‏زنده را با محدوديت‌هايي مواجه مي‌كند. خوشبختانه اخيراً تكنيك ميكروسكوپي توليد هماهنگ دوم حساس به قطبش تك اسكن ‏‏(‏SSpSHG‏) به عنوان جايگزين سريعي براي تكنيك ‏pSHG‏ معرفي شده است. در اين مقاله نتايج حاصل از تكنيك‌هاي ‏ميكروسكوپي ‏pSHG‏ و ‏SSpSHG‏ در راستاي عبوري روي نمونه‌هاي استخراج شده‌ نشاسته، قرنيه‌ انسان و زردپي حيوان ‏به صورت پيكسل به پيكسل با هم مقايسه شده‌اند. با وجود اين كه نمونه‌هاي استفاده شده در اين پژوهش زنده نيستند، همخواني نتايج ‏نويدبخش پتانسيل بالاي تكنيك‌هاي توليد هماهنگ دوم حساس به قطبش براي مطالعه‌ نمونه‌هاي زيستي بدون آسيب رساني به ‏آنها است، كه اين امر به ويژه در حالتي كه نمونه‌هاي مورد مطالعه موجودات زنده باشند، اهميت بالايي دارد.