بررسي نقوش گليم سفره كردي شمال خراسان

دست‌بافته‌هاي كردهاي شمال خراسان ازجمله هنرهاي بومي اين منطقه است كه از گذشته‌هاي دور استفاده ميشد. سفره‌هاي كردي يكي از انواع دست‌بافته‌هاست و كاربرد اوليه آن محل قرار دادن نان بوده كه توسط زنان كوچ‌نشنين كرد بافته مي‌شده؛ اما امروزه كاربرد اصلي خود را از دست داده و بيشتر به عنوان كفپوش يا جنبه تزييني استفاده مي‌شود. نقوش سفره‌هاي كردي اهميت و تنوع خاصي دارد، از جهت معناشناسي برگرفته از باورهاي گذشتگان و بيانگر مفاهيم فرهنگي جامعه عشايري است همچنين از نظر بصري ساختاري منسجم دارد. اين نقوش شامل چهار گروه هندسي، گياهي، حيواني و انساني است كه نقوش حيواني بيشتر به كار رفته است؛ چرا كه متأثر از زندگي كوچ‌نشيني مي‌باشد و در ميان نقوش انساني نيز نقش‌مايه دختر بيشتر ديده مي‌شود؛ زيرا زنان و دختران بافندگان اصلي سفره‌هايند. همچنين نقشمايه‌ها فرم‌هاي انتزاعي و طبيعت‌گرايانه دارند. گرچه امروزه با تغيير در سبك زندگي مردم مناطق شمال خراسان طرح‌ها و نقوش قديمي در حال تغييرند، عمده نقشمايه‌ها برگرفته از نقوش پيشين است. هدف اين نوشته معرفي نقشمايه‌هاي گليم سفره كردي و تبيين علل پديد آمدن آنهاست. اطلاعات به روش ميداني (مصاحبه و مشاهده) گردآوري ‌شده و انواع نقوش با رويكرد توصيفي‌تحليلي طبقه‌بندي و بررسي شده است.