نقش ميانجي‌گري سبك‌هاي تفكر در رابطه هوش و خلاقيت

هدف از پژوهش حاضر، بررسي نقش ميانجي‌گري سبك‌هاي تفكر در رابطه هوش و خلاقيت در دانش‌آموزان دختر و پسر 12 تا 16 ساله بود. اين پژوهش از نظر هدف بنيادي و از نظر نوع پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري شامل تمام دانش‌آموزان دختر و پسر 16-12 ساله منطقه 12 شهر تهران در نيمسال دوم تحصيلي 97-1396 بود. تعداد 200 دانش‌آموز (100 دختر و 100 پسر) با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. ابزار سنجش شامل آزمون‌هاي هوش وكسلر كودكان فرم 4 (WISC-IV)، تفكر خلاق تورنس فرم تصويري ب (TTCT) و پرسشنامه سبك تفكر نوع اول استرنبرگ فرم كوتاه (TSI) بود. جهت تجزيه‌و‌تحليل داده‌هاي پژوهش از روش رگرسيون چندگانه در نرم‌افزار 21-SPSS استفاده شد. نتايج نشان داد نقش متغير هوش در پيش بيني خلاقيت (0.142) مثبت و نقش تفكر قانون‌گذارانه (0.145-) و قضاوت‌گر (0.165-) در پيش بيني خلاقيت منفي بود. همچنين هيچ تأثير غير مستقيم براي متغير هوش با خلاقيت كه نشان از اثر واسطه اي تفكر قانون‌گذارانه و قضاوت‌گر بود نيز ديده نمي شد؛ اما نقش تفكر اجرايي در پيش بيني خلاقيت (0.165) مثبت بود و همچنين تأثير غيرمستقيم براي متغير هوش با خلاقيت كه نشان از اثر واسطه اي تفكر اجرايي بود نيز ديده مي ‌شد.